Wij, ik en jij

Poëziebundels hebben altijd iets eigens: je hoeft ze niet van begin tot eind even intens te voelen om geraakt te worden. Vaak zijn het juist enkele gedichten die blijven hangen, die zich vastzetten. Dat is ook zo bij ‘Wij, ik en jij – warme gedichten over bijzondere thuissituaties' van Elyne Anthonissen. Niet elk gedicht vraagt even luid om aandacht, maar samen vormen ze een tedere bundel waarin veel kinderen (en volwassenen) iets van zichzelf kunnen terugvinden.

Voor mij zette ‘Onze taal’, het eerste gedicht in de bundel, meteen de toon. In eenvoudige, beeldende taal beschrijft Anthonissen een diepe verbondenheid die niet afhankelijk is van woorden. Het is een gedicht dat uitnodigt tot vertraging en vooral nabijheid. En dat is precies wat deze bundel kenmerkt. De gedichten zijn doordrenkt van hoop en troost en blijven dicht bij de belevingswereld van jonge lezers. De taal is speels en toegankelijk, met beelden die jonge oren prikkelen. 

Wij met z’n tweetjes, jij en ik.
We praten niet met woorden, verstaan elkaar met één blik.
Spreken doen wij in onze eigen taal.
Dan gebaar ik met mijn handen en vertel ik je een heel verhaal.’

En zoals de ondertitel belooft, draait deze bundel om bijzondere thuissituaties. In zestien gedichten belicht Anthonissen verschillende vormen van familie en opgroeien: samengestelde gezinnen, kinderen met een zieke ouder, gezinnen die leven met armoede. Het bijzondere zit niet in het uitzonderlijke, maar juist in de erkenning dat deze situaties deel uitmaken van het dagelijks leven van veel kinderen. 

Aanrader: de bundel is een mooie opstap naar gesprekken over familie in al haar vormen.

Wij, ik en jij

Auteur: Elyne Anthonisssen

Uitgeverij: Clavis

Aantal blz: 40